Outback!

Woensdag 9 mei.. Het avontuur gaat beginnen! Eerst Anne "vaarwel" gezegd, ze vertok deze dag iets eerder dan ik met een andere tour richting het noorden.. Rond 7.40u stond Brook, mijn gids in het hostel, "Come on Mike, let's go into the desert!" Na in Adelaide bij verschillende hostels een groep bij elkaar gescharreld te hebben was het bye bye Adelaide. De eerste stop was rond een uur of 11.00 bij de Seven Hill winery, de oudste in de Clare Valley, een bekende wijnregio in Australie. Na het proeven van een behoorlijke lijst wijnen (uiteraard niet uitspugen) was het ijs een beetje gebroken en begon het gezellig te worden. Onze groep bestond uit 13 personen, een tourguide en een trainee-tourguide. Hierna hebben we flink wat kilometers afgelegd tot we aankwamen bij het zuidelijkste puntje van de Flinder's Ranges, het op 1 na oudste gebergte van Australie. Onze stop was precies op Goyder's Line, een flinke poos geleden heeft ene Meneer Goyder bepaald dat vanaf hier de droogte begint, en landbouw heel erg moeilijk gaat worden.. Brook wist ons echter te vertellen (en te laten zien) dat het hier in de jaren dat hij deze tours doet nog nooit zo groen geweest is.. Ditzelfde gold voor het Red Centre, het midden van Australie, maar dat lezen jullie verderop wel. Iets later was er nog een stop ingelast bij het plaatsje (lees: gat) Quorn, waar we een deel van de oude "Ghan"-railway gezien hebben. Deze spoorlijn is samen met de noord-zuid telegraaflijn de reden dat er eind 19e eeuw een weg aangelegd is midden door Australie, welke wij dus min of meer zouden volgen tot Alice Springs. Na nog een korte stop bij Kanyaka Homestead, een oude sheep-farm waar weinig van over is (omdat hij dus ten noorden van Goyder's Line lag..), kwamen we rond 17.00u aan bij ons kamp voor die nacht, vlak bij Wilpena. Zonsondergang vanaf een heuvel gekeken, en lekker makkelijk fish & chips gegeten met de hele groep. Na een aantal biertjes rond het vuur was het tijd om te swaggen! Een swag is een soort canvas "slaapzak voor je slaapzak", met ingebouwd matje, je slaapt dus praktisch op de grond, onder de sterrenhemel. Over sterren gesproken, zo veel heb ik er echt nog nooit in mijn leven gezien..

Om 6.20u ging het wekkertje, even onder de douche gesprongen van de campground en de heuvel opgelopen voor zonsopkomst. Hierna stond er een flinke hike op het programma, Mount Ohlssen Bagge, 6,4 km met behoorlijk steile stukken... Vanaf hier hadden we een schitterend uitzicht over Wilpena Pound, een sikkelvormige rij bergen. Eenmaal terug beneden zijn we na een flinke lunch vertrokken voor de volgende etappe, en wat voor een.. Dwars door de Flinders Ranges, off-road, door droge rivierbeddingen en over zandweggetjes, met eigenlijk steeds wel een schitterend uitzicht. Na een aantal uur hobbelen kwamen we aan bij Anchorina Tourist Village aan de noordkant van de Ranges, waar we die nacht na een lekkere barbeque weer in een bed mochten slapen in een soort lodge.

Vrijdag was het weer om 6.30u op, waarna er een lekker stukje gefietst kon worden! Het grootste deel van de groep koos ervoor om te lopen, maar ik en 3 anderen (Luke, trainee-tourguide, Nicole, Nederlands groepgenootje en Wayne, genuine Ozzie) vonden de mountainbikes er toch wel aantrekkelijk uit zien. Schitterende omgeving, maar helaas zat het er na een half uurtje fietsen al weer op.. Na een stop in Parachilna, een dorpje gebouwd langs de oude Ghan-Railway was het dan echt afgelopen met de laatste beetjes vegetatie en bebouwing.. De outback in!! Onderweg hebben we nog een stop gemaakt bij Talc Alf, een beetje excentrieke en ontzettend grappige kerel, die zichzelf als kunstenaar ziet, zowel beeldende kunst als alles wat maar met letters en namen te maken heeft. Hij schudt de verhalen over het ontstaan van namen van mensen en landen zo snel uit z'n mouw dat het echt indrukwekkend is.. Na de nodige uurtjes gassen kwamen we aan in het dorpje Marree, waar we geluncht hebben. Hier was de eerste Australische moskee te vinden, althans, de overblijfselen.. Destijds opgericht door een groep Afghanen die met kamelen en al naar Australie gehaald zijn omdat geen Ozzie de temperaturen in de Outback aankon tijdens het aanleggen van de telegraaflijn. Ook zijn we nog even snel gestopt bij een "art-site", gecreeerd door een groep kunstenaars als protest tegen de plannen van de Australische regering om op deze plek nucleair afval te gaan begraven. Ze hebben de overheid inderdaad weten te overtuigen, deze heeft echter besloten dat het alsnog ergens anders gaat gebeuren.. En wel 60 km. van Alice Springs.. Ik heb mij laten vertellen dat de vaten waarin dit gebeurt zo'n 10.000 jaar meegaan, radioactiviteit blijft echter miljoenen jaren aanwezig, meer hoef ik niet uit te leggen denk ik.. Goed, rijden maar weer, met een foto-stop bij Lake Eyre South, een ontzettend groot meer, waar vrijwel geen water in staat.. Uiteindelijk kwamen we uit bij William Creek, een "dorpje" met maar liefst 8 inwoners, de organisatie van het grootste cattle-station (groot uitgevallen veehouderij) van Australie. De foundation die dit gebied ter grootte van Belgie nu bezit had ooit 33% van de grond in Australie in handen.. Vanaf hier begon het ook serieus vervelend te worden wat vliegen betreft, er zitten er hier zo verschrikkelijk veel en ze proberen echt overal in te kruipen, neus, oren, mond, ogen.. Gelukkig verkochten ze vliegennetten voor over je hoofd, heb er toch maar eentje aangeschaft. Brook bleek "verborgen" kookkunsten te hebben, hij vertelde ons dat hij ooit samen met 3 vrienden een Thais restaurantje gerund heeft, en schotelde ons een heerlijke curry voor deze avond! Hierna was het bieren en vervolgens swaggen geblazen! Met huilende dingo's op de achtergrond, echt in the middle of nowhere..

Zaterdagochtend was ik rond 5.40u wakker, een beetje gespannen, maar positief! Nog voor het eten ben ik namelijk met 2 anderen uit onze groep een kleine Cessna 172 3-seater ingeklommen (lees: vliegtuigje) voor een absoluut schitterende rondvlucht!! Het personeel hier wordt met vliegtuigjes gehaald en gebracht, en aangezien ze er toch staan worden er regelmatig rondvluchten mee gemaakt tegen een niet al te hoge prijs, zoadat de piloten hun vlieguren een beetje bij kunnen houden. De vlucht over Anna Creek Cattle Station bracht ons naar de painted hills, een werkelijk verbluffende formatie van heuvels, ontstaan door erosie de afgelopen (miljoenen) jaren. Dit gebied is vrijwel niet te vinden vanaf de grond, en bovendien verboden toegang voor iedereen behalve medewerkers van het cattle station, om het gebied te behouden kan het dus alleen vanuit de lucht bekeken worden. Goed, de foto's zeggen genoeg denk ik.. Misschien wel het hoogtepunt van mijn hele reis, tot nu toe in ieder geval wel.. Eenmaal terug op beide benen na een uur in de lucht was het snel ontbijten en wegwezen.. Na een stopje bij Lake Cadibarrawirracanna (en dat is geen geintje) en bij het dingo-fence, een hek van de west- naar de oostkust van Australie (9.600 km!!) om dingo's uit het zuiden bij de schapenfarms weg te houden, kwamen we rond 12.30u aan in Coober Pedy! Wat een dorp zeg, ontzettend grappig om te zien. Het grootste deel van de inwoners woont hier ondergronds, en dat is niet gek met zomertemperaturen die regelmatig de 50 graden halen.. Gelukkig is het hier nu winter, en zal het niet veel warmer dan 27 graden geweest zijn. Coober Pedy is vooral bekend omdat het de grootste opaal-mijnen van Autralie heeft, er wordt hier op enorme schaal gegraven naar dit waardevolle steentje. Ook zijn hier in de omgeving een aantal films opgenomen (o.a. Mad Max 1,2 en 3, Pitch Black) vanwege het maanlandschap om dit dorp heen.. Er is hier echt gewoon helemaal niks.. En da's nog best indrukwekkend om te zien! 's Avonds zijn we lekker pizza wezen eten en naar de enige ondergrondse bar van Australie geweest, om vervolgens ons eigen hol in te duiken..

Zondag, het opstaan werd vroeger en vroeger.. Om 5.15u begon hij te piepen vandaag, om op tijd te zijn voor zonsopkomst bij de breakaways, waar o.a. bovengenoemde films opgenomen zijn. De afgronden hier zijn miljoenen jaren geleden ontstaan, er was in die tijd een zee midden in Australie, nu moeilijk voor te stellen.. Deze dag hebben we weer flink wat kilometers afgelegd, rond 11.15u passeerden we de grens van South Australia en the Northern Territory. Zoals ik eerder al zei is er, in tegenstelling tot de droogte in andere delen van Australie dit jaar, ontzettend veel regen gevallen (relatief) in het midden van Australie de afgelopen weken. Het bekende "Red Centre" waar we nu dus aangekomen waren was echt ontzettend groen.. Tijdens een stopje kwamen we nog een apart figuur tegen, een ex-duitser die inmiddels 10 jaar rondtrekt door het midden van Australie met 2 kamelen en een hond... Na wederom uren in de bus kwam hij dan eindelijk in zicht: The Rock! Gelukkig waren we op tijd voor zonsondergang, en heb ik heel wat plaatjes kunnen schieten.. Ik heb hem vaak voorbij zien komen op foto's, maar als je hem dan in het echt ziet blijft het toch wel verschrikkelijk indrukwekkend.. Wat een ding... Omdat we deze dag vrij vroeg uit de veren waren leek het me verstandig om maar vroeg mijn swag in te duiken in ons kamp in Yalara, Uluru tourist resort, een trip als dit is als vermoeiend genoeg...

Maandag 14 Mei, en om 5.15u gingen de oogjes alweer open.. Om 6.00u stonden we voor de ingang van het National Park dat Ayer's Rock (Uluru) en de Olga's (Kata Tjuta, Aboriginal) omvat, en als eerste parkeerden we de bus onderaan de rots voor een flinke wandeling, tijdens zonsopkomst. Vooral nu was goed te zien dat dit enorme stuk steen echt feloranje oplicht zodra de eerste zonnestralen over de horizon komen.. De reden van de kleur van Uluru is eigenlijk vrij simpel: Hij roest.. De grote hoeveelheid ijzer in de grond hier is hier de oorzaak van, hierdoor is ook het zand hier zo rood. Na de volle 9,6 km afgelegd te hebben kwamen we rond 10.00 weer bij de bus aan. Hierna zijn we terug gereden naar Yalara, en hadden we een middagje "vrij". Wasje gedraaid, beetje in het zonnetje gelegen, en stiekem even een beetje bijgeslapen.. 's Avonds zijn we naar de Kata Tjuta lookout gereden, een groep rotsen minstens net zo indrukwekkend als Uluru, om zonsondergang te kijken. Dit viel i.v.m. de bewolking een beetje tegen, maar goed, je kan niet alles hebben. Eenmaal terug hebben we de barbie nog eens goed opgestookt, en rond 9.00u was het hoog tijd om horizontaal te gaan, in mijn inmiddels aardig vertrouwd aanvoelende swag..

Dinsdagochtend vond Brook het nodig om er een schepje bovenop te doen, 5.00u werden we aan de ontbijttafel verwacht.. Zonsopgang tijdens een wandeling door Kata Tjuta was de reden. 7,4 km. door de valley of the winds, een ontzettend mooie wandeling...
Uluru (Ayer's Rock) en Kata Tjuta (The Olgas) zijn miljoenen jaren geleden onstaan. In die tijd lag er een groot gebergte in het midden van Australie, de "Peterman Ranges", zo groot als de Himalaya. Na een eeuwen durende storm begon dit gebergte af te brokkelen en weg te spoelen. Onderaan het gebergte waren 2 bassins aanwezig in de aardkorst. Het lichte materiaal dat van de ranges afspoelde heeft het tot het 2e bassin gered, het zwaardere spul, de grotere rotsen, zijn blijven hangen in het 1e bassin. Na verloop van tijd zijn de overblijfselen van dit gebergte bedekt geraakt met zand, en van tijd tot tijd door ijs, waardoor er een enorme druk ontstond. Een paar miljoen jaar later zijn deze 2 bassins door aardplaatbewegingen omhoog gedrukt, en is het "zand" er weer vanaf gespoeld. In het eerste bassin is op die manier Kata Tjuta ontstaan, een combinatie van zandsteen en stukken rots. Door de aardplaatbewegingen is Kata Tjuta "uit elkaar gevallen", en zijn het dus verschillende rotsen geworden. Uit het 2e bassin is Uluru tevoorschijn gekomen, dat alleen uit zandsteen bestaat, en nog steeds een monoliet (1 groot stuk steen) is. Na terug gereden te zijn naar het kamp voor lunch, en de boel opgeruimd te hebben, zijn we richting het noorden vertrokken. Onderweg hebben we nog een noodstop gemaakt, Brook sprong uit de bus en liet ons met verbaasde gezichten achter.. De fotocamera's kwamen echter snel tevoorschijn toen hij na 5 minuten terug kwam met een Thorny Devil, een soort woestijnhagedis die er door zijn stekels behoorlijk apart uitziet. Vlak voor zonsondergang kwamen we aan bij King's Canyon, waar we de komende avond in een tent mochten slapen. Na een gezellig laatste avondmaal en de nodige biertjes en gezelligheid zijn we er rond 22.00u ingedoken...

Woensdag 16 Mei, wat gaat de tijd toch snel.. Laatste dagje alweer.. We begonnen deze ochtend met een erg mooie hike naar de top van King's Canyon, zo'n 6,4 km. Rond 11.00u zijn we vertokken voor de laatste etappe, off to Alice Springs! Na de nodige kilometers en een stopje hier en daar kwam het einde dan echt in zicht: Welcome to Alice Springs... 's Avonds hebben we met een groot deel van de groep nog gegeten in het hostel waar ik op dit moment verblijf, en toen was het toch echt afgelopen... Al met al echt een supertijd gehad, in wat mij betreft het mooiste en meest indrukwekkende deel van Australie...
Op het moment zit ik nog even een dagje in Alice Springs om bij te komen, morgen om 12.45u local time is het weer vliegen geblazen, naar Perth, aan de westkust.. Wordt vervolgd!